Los Alcázares: het oudste badhuis van Murcia en honderdvijftig muurschilderingen

De meeste kustplaatsen aan de Costa Cálida hebben één verhaal: er was een vissersdorp, en toen kwam het toerisme. Los Alcázares heeft er twee. Hier begon het toerisme aan de Mar Menor namelijk niet met een strandhotel, maar met een badkuur van precies negen baden. En ruim een eeuw later heeft hetzelfde dorp zichzelf opnieuw uitgevonden door de blinde muren van zijn woonwijken aan schilders te geven.

Voor wie hier een huis zoekt, is dat meer dan een aardigheidje. Een plaats die zichzelf twee keer opnieuw heeft uitgevonden, zegt iets over hoe die plaats met haar toekomst omgaat. In dit artikel lopen we langs het badhuis, de murals, de tafels waar u eet en de vernieuwde boulevard — en eindigen we bij het onderwerp dat een aankoopbegeleider wél aansnijdt en een verkopende partij liever overslaat: het water.

Al Kazar: het paleis, het vliegveld, de zeven stranden

De naam van Los Alcázares komt uit het Arabische Al-Kazar, paleis. De Arabieren gebruikten deze plek al als zomerresidentie, en dat is ze eigenlijk nooit helemaal opgehouden te zijn. In de late negentiende eeuw werd het gebied populair bij Spanjaarden die aan de kust kwamen baden, en verrezen er houten badhuizen met lange vlonders die tot in het water doorliepen.

Van die houten balnearios is het meeste verdwenen. Het oorspronkelijke badhuis van La Encarnación op Playa Manzanares bestaat niet meer; het hotel dat vandaag zo heet is een ander gebouw, in de kern van het dorp. Wat bleef, is de gewoonte: hier komt u om in het water te liggen.

Tegenwoordig telt de gemeente ruim zeventienduizend vaste inwoners. In de zomermaanden ligt dat aantal fors hoger, wanneer families uit Cartagena en Murcia hun zomerhuis betrekken. Buiten dat seizoen is het een gewoon Spaans dorp: smalle straten, luiken dicht tegen de middaghitte, palmen op de hoek.

Wat Los Alcázares vooral is: zeven stranden over zeven kilometer kust, allemaal aan de binnenzee. De Mar Menor is ondiep, warm en kent nauwelijks golfslag, wat het dorp al een eeuw populair maakt bij families en langblijvers. En er is een detail dat vrijwel niemand kent: in 1915 kwam hier een watervliegtuigbasis, de voorloper van de luchtmachtacademie in het naburige San Javier. Het luchtvaartmuseum in het dorp herinnert eraan, en de Patrulla Águila die ’s zomers boven de Mar Menor oefent komt daar rechtstreeks uit voort.

1904: waar het toerisme aan de Mar Menor begon

In 1904 opende Alfonso Carrión Belmonte een badhuis aan de kust: Balneario La Encarnación. Het werd het eerste hotelbedrijf aan de Mar Menor en is inmiddels het oudste nog werkende hotel van de hele regio Murcia.

Het idee was medisch, niet recreatief. Gasten kwamen voor een novenario: een kuur van precies negen baden in warm zeewater, op voorschrift, tegen reuma en huidklachten. Een loden leiding voerde het water rechtstreeks vanuit de Mar Menor naar binnen, naar marmeren kuipen die elk uit één stuk waren gehakt. Die kuipen staan er nog, met de oorspronkelijke kranen aan de betegelde wand.

Het dorp groeide om die kuur heen. Wie negen dagen moest blijven, had een kamer nodig, een restaurant, een terras, iets te doen in de avond. Zo werd van een medische voorziening een vakantiebestemming — en zo begon, met een handvol badgasten in marmeren kuipen, het toerisme aan deze hele kust.

Negen baden, negen dagen. Het toerisme aan de Mar Menor is begonnen als een recept.

Het gebouw leeft nog

Wat het balneario bijzonder maakt, is dat het geen museum is geworden. Het is nog altijd een werkend hotel — tweeentwintig gerenoveerde kamers — met een restaurant en een terras aan zee. Boven de deur naar de oude badafdeling hangt nog steeds het beschilderde glas met Baños Termales erop.

Het hart van het gebouw is de patio: een binnenplaats die van onder tot boven is dichtgegroeid, met rieten stoelen, terracotta potten en een balkon dat verdwijnt onder de klimplanten. Hier logeerden Alfonso XIII en de Infante de Orleans. Hier traden Antonio Machín en Marifé de Triana op. En hier zit u nu gewoon te eten, tussen de gasten van vandaag.

2013: het dorp schildert zichzelf opnieuw

Ruim een eeuw na de eerste badgast kreeg Los Alcázares een tweede leven, en opnieuw uit een onverwachte hoek. In 2013 begon het kunstenaarscollectief La Compañía de Mario samen met de gemeente aan El Pueblo Pintado — het geschilderde dorp. Blinde zijgevels, betonnen keermuren en lege topgevels gingen naar kunstenaars.

Inmiddels staan er ruim honderdvijftig murals van zo’n honderd makers. In mei 2026 kwamen er in één klap vijftig bij tijdens het Festival de Arte Urbano, onderdeel van de toeristische strategie 2025–2027 en betaald uit Next Generation EU-middelen.

Wat het project sterk maakt, is wáár het staat. Dit is geen afgebakende kunstwijk: de wanden staan tussen de gewone flats, aan parkeerterreintjes en langs woonstraten waar de was buiten hangt. U fietst langs een portiek en kijkt tegen een gevelhoog zeepaardje aan — het symbool van de Mar Menor, precies daar waar dat dier in het echte water steeds zeldzamer is geworden.

Waar u eet, en wat dat over het dorp zegt

De horeca van Los Alcázares vertelt hetzelfde verhaal als de rest van het dorp: er is een oude laag en een nieuwe, en ze bestaan naast elkaar in plaats van elkaar te verdringen.

Rijst op houtvuur

Restaurante El Patio staat aan de binnenkant van het dorp en doet waar deze streek om bekendstaat: arroces a la leña, rijstgerechten boven een houtvuur. Achterin brandt een open grill waar de sintels de hele dag doorgloeien; aan de wand hangt een rij hammen boven de snijplank. Geen concept, gewoon een keuken die dit al decennia zo doet.

Een middag aan het water

Aan de kust, op de steiger, zit Armonía Beach Club — de nieuwe laag. Geel-wit gestreepte borden, een houten vlonder over het water en een kaart die het midden houdt tussen strandclub en restaurant. Wij zaten er een middag met een plank Spaanse kazen en een bord ibérico-ham, met de Mar Menor onder de vlonder door.

Dat verschil is precies waarom dit dorp het hele jaar functioneert. De strandclub draait op het seizoen; El Patio en het balneario draaien op de mensen die hier wónen. Voor wie overweegt te overwinteren is die tweede categorie de belangrijkste — dat zijn de zaken die in januari nog open zijn.

Wat er nu gebeurt aan het front

De boulevard is de afgelopen twee jaar stevig aangepakt, grotendeels met Europees geld. Voor een koper is dat relevanter dan het klinkt: het laat zien waar de gemeente haar budget heen stuurt.

Zoals bij vrijwel elk openbaar werk geldt: planningen kunnen tijdens de uitvoering wijzigen.

Wat dit betekent als u hier wilt kopen

Nu het deel dat een verkopende partij zelden uit zichzelf aansnijdt. Los Alcázares heeft een waterprobleem, en dat verzwijgen zou u een slechte dienst bewijzen.

De kern van het dorp ligt op het punt waar de Rambla de la Maraña en een reeks kleinere droge beddingen samenkomen, zonder één duidelijke hoofdbedding. Bij een hoosbui komt het water daardoor niet in één stroom binnen, maar breed en verspreid, over straatniveau. In 2016 liep het dorp onder, met dodelijke slachtoffers in de regio. In 2019 gebeurde het opnieuw — de DANA van september kwam net toen de herstelwerkzaamheden van 2016 waren afgerond, en het bleef dat najaar niet bij één keer.

Sindsdien is er veel gepland en lang gediscussieerd. De concrete stap staat er nu: in april 2026 keurde de ministerraad het project voor de rambla de la Pescadería goed, met een gezamenlijk aanbestedingsbudget van ruim 35,7 miljoen euro. Fase I legt een open stadskanaal van ongeveer 1.250 meter langs de Avenida Fernando Muñoz Zambudio. Fase II maakt daar een overloopbaar park bij, dat bij hevige regen water opvangt en de rest van het jaar gewoon plantsoen is. Wanneer de scheppen de grond in gaan, is nog niet met zekerheid te zeggen; de aanbesteding loopt en over het tempo van dit soort werken wordt in Murcia stevig gediscussieerd.

Dat is geen reden om Los Alcázares af te schrijven. Het is een dorp dat het hele jaar leeft, met voorzieningen die niet in oktober dichtgaan, een vlakke boulevard, warm en rustig water, en een gemeente die zichtbaar in het front investeert. Het is wél een reden om hier per adres te kijken in plaats van per plaats — en om die vraag te stellen vóór het bod, niet erna.

Over prijsontwikkeling doen wij geen voorspellingen. Wat we wél zien: kopers die vooraf de kaart erbij pakken, kopen hier met een gerust hart. Kopers die dat overslaan, komen er soms pas achter bij de eerste najaarsbui.

Veelgestelde vragen